Condau de Barcelona

use of the colors of the royal house of Aragon. Ramón Berenguer IV, who, in any case, did not use them before 1150, when he had already married the future queen Petronila, had accepted Ramiro II as his father and was, therefore, prince of Aragon.
(Reendrezau dende Condato de Barcelona)

O condau de Barcelona ye un estato desapareixito, con categoría churidica de condau, que s'establió alto u baixo a finals d'o sieglo IX (878, quan Loís II de Francia nombró conte a Guifré I de Barcelona, se prene a sobén como calendata de referencia) en os territorios orientals d'a dita Marca Hispanica de l'Imperio Carolinchio y que s'adhibió en 1137-1164 a o Reino d'Aragón ta formar a Corona d'Aragón.

Condau de Barcelona
Comtat de Barcelona
3by2white.svg 3by2white.svg 878 — 1164 Siñal d'Aragón.svg
Siñal d'Aragón.svg
Escudo d'armas
Situación de Condau de Barcelona
Capital Barcelona
Idioma oficial Latín y catalán
Relichión Catolica
Gubierno Monarquía
Conte
 • 879 - 897
 • 1131 - 1162

Guifré I
Remón Berenguer IV

As suyas mugas cambeyoron mientres a suya existencia, estando en os suyos alazetz nomás un chicot condau más d'os condaus catalans, dica plegar a anexionar-se de feito a mayor parte d'ixos condaus, un proceso que remató ya dimpués d'estar adhibito a la Corona d'Aragón con l'anexión d'o condau d'Urchel.

Os alazetz d'o condauEditar

Os territorios d'o condau de Barcelona estioron alazetalment nomás una división administrativa d'o Reino visigodo de Toledo, dica la suya conquiesta a prencipios d'o sieglo VIII por os musulmans, que dimpués establioron o Califato de Cordoba.

Dominio franco en o sieglo IXEditar

Alto u baixo a prencipios d'o sieglo IX, ixos territorios fuoron conquiestos por Carles Magno, qui establió a dita Marca Hispanica como muga contra o Califato cordobés. Os contes nombratos por os carolinchios estioron asinas os primers contes de Barcelona, o condau que yera considerato como o más important d'a Marca Hispanica, encara que dimpués iste cargo esdevenió hereditario.

Independencia de factoEditar

O 5 de mayo de 985 tropas d'o Califato de Cordoba comandatas por Almanzor marchan dende Cordoba enta lo condau de Barcelona. En o suyo camín espullan os territorios d'as actuals comarcas d'o Baixo Penedés, Alto Penedés, Baixo Llobregat, Barcelonés y Vallés Occidental, destruindo los monesterios de Sant Cugat del Vallès (en Sant Cugat del Vallès), Sant Pavlo del Campo (en Barcelona) y Sant Per d'as Puellas (tamién en Barcelona).[1]

O conde Borrell II de Barcelona solicitó l'aduya d'o suyo sinyor feudal, o rei de Francia Occidental, pero no en recibió garra. asinas, quan Hugo Capeto demandó en 987 la renovación d'o vasallache a lo conde de Barcelona, iste no respondió, estando dende alavez o condau de Barcelona un condau independient de facto, encara que o vinclo churidico no s'extinguió que dica 1243 con o Tractau de Corbeil.[2]

En o verano de 1003, un exercito d'o Califato de Cordoba mandau por Abd al-Malik al-Muzaffar, fillo d'Almanzor, destruye bellos castiellos en l'Alto Penedés y espulla la ciudat de Manresa, en o condau de Barcelona.[3]

Se veiga tamiénEditar

ReferenciasEditar

  1. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 39, ISBN 978-84-9967-306-6
  2. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 41, ISBN 978-84-9967-306-6
  3. (es) David González Ruiz: Breve Historia de la Corona de Aragón. Ediciones Nowtilus, S.L., Madrid, abril de 2012, p. 42, ISBN 978-84-9967-306-6