Abrir menú principal
Un conillo en a boca d'a suya loriquera.

Una loriquera u loriguera (d'o latín «lauricarĭa», «puesto con loricas»), tamién documentada como lodriquera en qualques lugars d'o Sobrarbe,[1] ye un cado especificament de conillos.

O nombre dimana d'a denominación arcaica que las crías d'istes animals teneban en Aragón, «loricas», que encara se puede documentar de forma anisolada en bells municipios.[2] A forma «lodriquera», conoixida en a val de Boltanya, en o Sobrarbe, procedeix d'un tremescluz lexico d'entre a forma orichinal «loriquera» (cheneral, por demés, en a resta d'ixa comarca) y a forma popular d'o nombre d'a loira en a metat oriental de l'Alto Aragón (encluido lo Sobrarbe), que ye «lodriga».

Que se saba, en Pandicosa,[1] Sallent de Galligo[1] y Yesero[1] (Val de Tena, Alto Galligo) y en Buesa[1] (Val de Broto) y Fanlo[1] (Val de Vió), totas dos en o Sobrarbe, se i emplega la parola «lorca» ta referir-se a la loriquera per cuentas de fer-lo ta referir-se a lo cachapo. En Agüero[1] (Plana de Uesca) tamién s'ha documentato lo fenomén identico, pero con o termín «lorica». Isto s'explica per disimilacions d'o significato, en as que s'ha preso lo nombre d'a cría de l'animal ta designar, erroniament, o puesto a on que habita.[1]

Se veiga tamiénEditar

ReferenciasEditar

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 (es) ELCOCK, William Dennis, Algunas afinidades fonéticas entre el aragonés y el bearnés (traducción de l'orichinal de 1938); Xordica Editorial. Zaragoza, 2005. ISBN 978-84-96457-09-5
  2. (an) VIDALLER TRICAS, Rafel, Libro de As Matas y Os Animals; Dizionario aragonés d'espezies animals y bechetals; Ed. Val d'Onsera. Zaragoza 2004. ISBN 978-84-8986-235-7

Vinclos externosEditar