Tractato de Granada (1500)

Iste articlo ye sobre un tractato internacional de 1500 entre o reino d'Aragón y o reino de Francia; t'atros usos, se veiga Tractato de Granada.
División d'o reino de Nápols y d'o reino de Sicilia en provincias u Giustizieratos en 1454.

O Tractato de Granada ye un tractato internacional sinyato entre o Reino d'Aragón y o Reino de Francia seguntes o qualo istos dos reinos alcordaban repartir-sen o reino de Nápols. O tractato se sinyó o 10 d'octubre de 1500 en o castiello de Chambord y se ratificó l'11 de noviembre d'ixa mesma anyada en Granada por o rei Ferrando II d'Aragón, sinyando-lo tamién a suya muller, Isabel I de Castiella.

AntecedentsEditar

En 1499, o rei Loís XII de Francia, alegando os suyos dreitos a o ducato de Milán en estar nieto de Valentina Visconti y tamién a o reino de Nápols en estar descendient d'a Casa d'Anchú, invadió a peninsula italica con as suyas tropas. En abril de 1500 l'Exercito francés ocupó a ciudat de Milán, capital d'o ducato de Milán, y deponió a lo duque Loís Sforza. Sindembargo, no contaba con a capacidat ta conquerir en solitario o reino de Nápols, asinas que buscó a cooperación de l'atra potencia melitar en ixas envueltas en a redolada, a Corona d'Aragón, proponendo-li dividir-sen o reino entre as dos potencias, en continidat con a propuesta que ya heba feito en ixe mesmo sentito en 1497 o rei Carlos VIII de Francia a Ferrando II d'Aragón mientres a Guerra d'Italia.

En veyendo a situación, Frederico III de Nápols, con un país devastato por l'anterior guerra y con un exercito prou reducito por ixas mesmas ragons, miró de chugar con unos y atros ta mantener o reino. D'una man, lis ufrió a los franceses de pagar-lis un tributo anyal y de dixar-lis o paso libre a las suyas tropas ta invadir o reino de Secilia, controlato por os aragoneses como parte d'a Corona d'Aragón. D'atra man, li demanó a Ferrando II d'Aragón aduya ta poder resistir-se a la prochectata invasión francesa. Ferrando, conscient d'ixa doble actitud d'o rei de Nápols y d'os periglos d'una gerra, prefirió plegar a un alcuerdo con os franceses, con o qualo guanyaba una parte d'o reino de Nápols sin necesidat de luitar.

Os pactosEditar

O tractato se sinyó en o castiello de Chambord, en Francia, o 10 d'octubre de 1500, estando ratificato l'11 de noviembre d'ixa mesma anyada en Granada por o rei Ferrando II d'Aragón, sinyando-lo tamién a suya muller, Isabel I de Castiella, encata que yera un tractato nomás que d'o reino d'Aragón, en o marco d'a cooperación entre os Reis Catolicos en a chestión d'os suyos respectivos reinos independients y deseparatos.

Seguntes as clausulas d'o tractato, i amaneixeban os siguients alcuerdos:

As suyas conseqüenciasEditar

En haber demanato aduya Frederico III de Nápols a lo rei d'Aragón, tropas aragonesas, mandatas por Gonzalo Fernández de Córdova, melitar castellán a o servicio d'o rei d'Aragón, dentroron en o reino de Nápols, teoricament ta prestar ixa aduya demanata, pero en realidat ta prener posicions en l'interior d'o reino y asegurar-ne el control, a lo menos en as partes que o tractato secreto concediba a Aragón. En chunio de 1500 o Tractato de Granada esdevinió publico, y as suyas clausulas fuoron aprobatas por o Papa Aleixandre VI, promulgando-se a deposición de Frederico III, emplegando-se como pretexto a suya colaboración con os turcos. Tropas francesas mandatas por Bérault Stuart d'Aubigny dentroron en o reino de Nápols ta ocupar-ne a suya parte, y Frederico fue semi-engarcholato en Francia, concedendo-se-li o ducato d'Anchú y una renta anyal de 50.000 libras encompensación por a suya perduga d'a cadiera reyal napolitana.

IncumplimientosEditar

En estar poco claras as clausulas d'o tractato, que charraba nomás que de quatre d'as dotze provincias (u Giustizieratos) d'o reino de Nápols, luego prencipioron as discrepancias entre franceses y aragoneses quan o mariscal francés Jacques de La Palice ocupó ixos atros territorios en nombre de Francia, que luego esdevenioron una autentica guerra, en a quala as tropas aragonesas mandatas por o castellán Gonzalo Fernández de Córdova redotoron a los franceses en as batallas de Ruvo, Seminara, Cerinyola y Garellano en os anyos 1502 y 1503. Dimpués d'istas redotas, Loís II cedió en chinero de 1504 a totalidat d'o reino de Nápols a Ferrando II, seguntes o tractato de León d'o Roine.